Peru'da yaşamış olan Chancay halkına ait tüyler ürperten bir ritüel ortaya çıktı. Gerçek insan saçı ve oldukça zehirli kırmızı bir pigmentin kullanıldığı bu ritüel, cenazelerde uygulanıyordu. Ritüellerde kullanılan bu 'sahte kafa'nın gerçek insan ile fiziksel bir bağı olduğu belirlendi.
Peru'nun kurak ve gizemli orta kıyı şeridinde, MS 1000 ile 1450 yılları arasında hüküm süren ve özellikle Huaura Vadisi çevresinde kök salan Chancay kültürü, İnka İmparatorluğu öncesi dönemin en gelişmiş ve özgün topluluklarından biriydi. Günümüze kadar ulaşan arkeolojik bulgular, bu halkın yalnızca tekstil ve seramikte değil, ölüm ve ötesine dair ritüellerde de akılalmaz bir zanaat ve inanç dünyasına sahip olduğunu gösteriyor.
Baltimore'daki Walters Sanat Müzesi'nde korunan yaklaşık bin yıllık bir cenaze maskesi, bu dönemin en sarsıcı, büyüleyici ve bir o kadar da tehlikeli ritüel pratiklerini gün yüzüne çıkarıyor. Chancay inancında ölüm, bir bireyin toplumsal ve fiziksel olarak tamamen yok olması anlamına gelmiyordu. Aksine, yaşayanlarla toprak arasında kopmaz bir bağ kuran kutsal bir "ataya" dönüşüm sürecinin başlangıcıydı. Bu dönüşümün en önemli parçası ise cenaze bohçalarıydı.
Chancay halkı, ölen kişiyi cenin pozisyonuna getirerek dizlerini çenesine yaklaştırır; ardından gövdeyi ince dokunmuş kumaşlar, bitkisel malzemeler ve hayvan derileriyle kat kat sarardı. Sonuçta ortaya çıkan devasa, hacimli ve insanın gerçek başının tamamen gizlendiği bu mistik paketlerin üzerine, zanaatkarlar tarafından üretilen ahşap veya kumaş maskeler yerleştirilirdi.
Bu maskeler günlük hayatta asla kullanılmazdı. Walters Sanat Müzesi'nin analizlerine göre, maskeler ölen kişinin fiziksel yüz hatlarını aslına sadık kalarak yansıtmıyordu. Amaç, bireyi taklit etmek değil; topluluğun ortak hafızasındaki soyut ve ölümsüz "ata figürünü" sembolize etmekti. Chancay sanatının karakteristik, basitleştirilmiş hatlarını taşıyan bu maskelerde elmas şeklinde gözler, üçgen bir burun ve küçük, hafifçe yukarı kıvrılmış U şeklinde bir gülümseme yer alıyordu. 2017 yılında gerçekleştirilen mikroskobik analizler, maskelerin üzerine yerleştirilen peruklarda kullanılan liflerin gerçek insan saçı olduğunu kesin olarak doğruladı. Yüzün yanlarına doğru asil bir biçimde dökülen bu gerçek saç telleri ve baş süslemesini tamamlayan kumaş şeritler, ölen kişi, onun soyundan gelenler ve ritüel bağı simgeleyen ata arasında kopmaz bir fiziksel köprü oluşturuyordu.
Bu mistik maskelerin yüzeyinde uygulanan canlı tuğla kırmızısı boya, estetik bir tercihin çok ötesinde derin anlamlar ve tehlikeler barındırıyordu. Tahribatsız X-ışını floresans spektroskopisi gibi modern bilimsel yöntemlerle incelenen maskelerin yüzeyinde, cıva sülfür bileşiğinden oluşan oldukça zehirli bir mineral olan cinnabar (zincifre) tespit edildi. Son derece toksik olmasına rağmen bu mineral, And Dağları'ndaki cenaze törenlerinde en sık tercih edilen elementlerden biriydi.
Bilimsel çalışmalar, bu yoğun kırmızı rengin arınma, kutsama, sevgi, ritüel yükümlülük ve nesiller arası sürekliliği temsil ettiğini gösteriyor. Maske üzerindeki boya izleri, bu objelerin cenaze bohçasına yerleştirildikten sonra bile yeni kumaş katmanlarıyla kaplandığını, yani zaman zaman üzerlerinin örtülüp ritüeller esnasında tekrar açıldığını ortaya koymaktadır. Peru kıyılarının aşırı kurak iklimi; pamuk, ahşap ve insan saçı gibi hassas organik malzemelerin yanı sıra bu zehirli ve büyüleyici cinnabar pigmentini de bin yıl boyunca kusursuz bir şekilde korumuştur.
Gelişmiş tekstil üretimleri bugün bile Orta And Dağları'nın en iyilerinden biri kabul edilen Chancay halkı, cenaze maskelerinin ötesinde, modern insanı hayrete düşüren başka sıra dışı ritüel ve geleneklere de sahipti. Chancay toplumunda cenaze töreni, defin işlemi bittiğinde sona ermezdi. Topluluk üyeleri belirli dönemlerde atalarının cenaze bohçalarını açar, onlara yiyecek ve içecek sunar, hatta üzerlerindeki kutsal kumaşları ve giysileri yenileriyle değiştirerek uzun anma törenleri düzenlerdi. Ölüm, yaşayanların dünyasından ayrılmak değil, farklı bir boyutta rehberliğe devam etmek demekti.
Chancay mezarlarında sıkça rastlanan, kolları iki yana açık, şaşkın veya koruyucu ifadeli kilden ve kumaştan yapılma minik bebek figürleri (Cuchimilco), kötü ruhları savuşturmak ve ölene rehberlik etmek amacıyla mezarlara yerleştirilirdi. Bu figürlerin, negatif enerjiyi emdiğine ve yeraltı dünyasında bir tür ışık görevi gördüğüne inanılırdı. Birçok And medeniyetinde olduğu gibi Chancay halkında da bebeklik döneminde ahşap tahtalar ve sargılar yardımıyla kafatasının arkaya doğru uzatılması (yapay kafatası deformasyonu) yaygın bir ritüel uygulamaydı. Bu işlem, hem bireyin ait olduğu sosyal sınıfı ve etnik kimliği simgeler hem de dini ritüellerde tanrılara yakınlaşmanın bir yolu olarak kabul edilirdi.
Bugün modern laboratuvarlarda incelenen her bir korunan iplikçik, ahşaba oyulmuş her bir çizgi ve zehirli cinnabar pigmentinin her bir molekülü; ölümü bir son değil, dönüşüm, bellek ve sonsuz bir süreklilik olarak kabul eden kayıp bir dünyanın kapılarını aralamaya devam ediyor.
