Güneş’in bir anda ortadan kalktığını varsayarsak, Dünya’daki gözlemciler bunu yaklaşık 8 dakika 20 saniye boyunca fark etmezdi. Bu sürede Güneş’ten daha önce yola çıkmış ışık Dünya’ya ulaşmayı sürdürür, gezegen de yörüngesindeki hareketine devam ederdi.
Güneş ile Dünya arasındaki ortalama uzaklık yaklaşık 149,6 milyon kilometre. NASA’ya göre bu mesafeyi ışık yaklaşık 8,3 dakikada, yani 500 saniyeye yakın bir sürede kat ediyor. Bu nedenle gökyüzünde gördüğümüz Güneş, aslında yaklaşık sekiz dakika önceki hâlini gösteriyor.
Süre dolduğunda Güneş’in doğrudan ışığı Dünya’ya ulaşmayı keser ve gündüz tarafı karanlığa gömülürdü. Atmosferin Güneş ışığını saçmasıyla oluşan mavi gökyüzü de kaybolurdu. Güneş ışığını yansıtan Ay ve gezegenler ise üzerlerine düşmüş son ışınlar Dünya’ya ulaştıktan sonra görünmez hâle gelirdi.
Senaryonun önemli noktalarından biri kütleçekimi. NASA’nın açıklamasına göre Güneş’in kütleçekimindeki değişimin Dünya’da fark edilmesi de ışığın yolculuk süresine yakın bir zaman alırdı. Böylece Dünya, Güneş’in yok olduğu anda değil, bu değişikliğin etkisi kendisine ulaştığında yörüngedeki hareketinde değişim yaşardı.
Bu durum, kütleçekiminin anında iletilen bir etki olarak ele alınamayacağını anlatıyor. Genel görelilik çerçevesinde kütleçekimindeki değişimler ışık hızını aşarak yayılamaz; LIGO da kütleçekim dalgalarının ışık hızında ilerlediğini belirtiyor. Ancak Güneş’in aniden yok olması gerçekçi bir olay değil, fizik ilkelerini açıklamak için kullanılan varsayımsal bir senaryo.
Güneş’in uzaklığı yıl boyunca değiştiği için ışığın ulaşma süresi de küçük farklılıklar gösterir. Yine de temel sonuç değişmez: Dünya, Güneş’te gerçekleşen bir değişikliği anında değil, aradaki mesafenin ışık hızında kat edilmesinden sonra gözlemler. Bu, gökyüzündeki cisimleri her zaman geçmişteki hâlleriyle gördüğümüzün de bir örneğidir.
